Gülderen

Taif’in gül bahçeleri, yüzyıllık fidanların arasında saklı bir sır gibi uzanıyordu. Her adımda, atalardan miras kalan o eşsiz kokunun peşine takılıp gidiyordunuz; rüzgâr, pembe taç yaprakların arasından süzülürken, sanki geçmişin fısıltılarıyla doluyordu hava. Bahçenin derinliklerinde, ellerinde sepetlerle dolaşan gülderenler, dikenlerin arasından süzülen çiçekleri özenle topluyor, terazide tartıp biriktiriyorlardı. Gül, burada sadece bir çiçek değil, sevdanın, özlemin ve anıların da taşıyıcısıydı. Bir an durup dallara dokunduğunuzda, bülbülün nağmeleri eşliğinde, o benzersiz kokunun sizi sarıp sarmaladığını hissediyordunuz. Taif’in gülleri, her biri ayrı bir hikâye anlatıyor gibiydi.