Gülde Kerem Yangını

Harun Atak’ın *Gülde Kerem Yangını*, adından başlayarak bir alevin izini sürüyor. Bu kitap, yalnızca gülün değil, küle dönüşenin de ateşiyle yanıyor; sözcüklerin, renklerin ve yalnızlığın dokunduğu bir bahçede şiirin kıvılcımlarını saçıyor. Sayfalar arasında gezinen ateşböcekleri gibi parıldayan dizeler, bir yandan göz kamaştırırken bir yandan da içten içe tüten bir közü andırıyor. Sanki kelimeler, yangının gizlenmek istenirken daha da büyüdüğü bir ateş bahçesinden fışkırmış gibi. Zamanın akrep mi yelkovan mı olduğunu ayırt edemediğimiz, korla külün arasında savrulan bir anlatı bu. Harun Atak, Kerem misali yanarak yazıyor; geçmişin izlerini bugüne taşıyan, geleceğe uzanan bir şiir dili kuruyor. Gelenekle yeniliği buluşturan bu eser, ateşin hem yakıcı hem de aydınlatıcı gücünü kelimelere döküyor. Gülde yangın görmek için belki de Kerem gibi yanmak gerek. Atak da işte bu yanmanın şairi.