Gül ve Kefen

Hayat, neşeli kahkahalarla akarken birden bireysel acıların soğuk rüzgârına kapılıverir insan. Oysa bu beton yığınları arasında, ruhumuzu saran duvarlar yıkılmadan, nasıl olur da huzur buluruz? Gülün kokusu solmadan, sevincin yerini keder almadan, ölümün gölgesi düşmeden önce, yaşamın kıyısında bir yolculuğa çıkarız. Gülle kefen arasında sıkışan bir ömür, hangi sözcüklerle anlatılır? Her anı bir şiir, her nefes bir isyan olan bu yolculukta, mezar taşı değil, yüreklerimizdeki izler kalır geriye. Kim bilir, belki de en güzel ölüm, gülümseyerek yaşanan hayattır.