Gül ve Ateş

Ayşe’nin karşısında durup da tek kelime edemediği an, içindeki fırtınayı dışarı vuramamanın ağırlığıyla boğuşuyordu. Gözleri nemlenmiş, dudakları aralanmıştı ama sesi çıkmıyordu. Bir adım atıp ona yaklaşmak, belki de sarılmak istedi; ne var ki bedeni bu isteğe kulak asmadı. Yüzünden süzülen yaşlar, sessizliğin içinde birer itiraf gibiydi. Gücü, ancak içinden geçenleri fisıldamaya yetiyordu. Oysa kelimeler, dudaklarından dökülmek yerine, boğazında düğümlenip kalmıştı.