Gül Kırığı

Karanlık, henüz dağılmamış bir kış sabahında, kömür dumanının sardığı mahallelerde uyanır. Gözler, kırık kiremitlerin altından süzülen puslu ışığa takılırken, uzaklardan gelen tren sesleri, içindeki sessizliği paramparça eder. Sözler, boğazında düğümlenir; söylenemeyen her hece, zamanla birer köz olur yüreğinde. Yanar durur içi, yanar durur suskunluğu, yanar durur geçip giden her an. Güllerin kırılışı gibi, hikâyeler de parçalanır, dökülür. Kırıkların arasından süzülen umut, emeğin izini sürer; hayata, yaşanası bir güne, yeniden başlangıca. Her gül, usulca akan bir nehirdir aslında. Bu akışa tanıklık etmek, belki de kaybolmuş bir parçayı bulmak demektir. Sen de bu yolculuğa hazır mısın?