Gül Bahçesinde Melekler Yoktu

Sokaklar, yabancı postalların gölgesinde inliyordu. Tankların geçtiği her yerde, umutlar, anılar ve çocukluğun bez bebekleri ezilip toza dönüşüyordu. Annesinin kolları arasında debelenen çocuk, bir an olsun durmak bilmiyordu; ölümün kucağına atılmak için yanıp tutuşuyordu. Askerlerden birine yaklaşacak, göğsünde sakladığı bıçağı saplayacak, sonra da kurşunların önüne serilecekti. Ne korku kalmıştı artık ne de onur; geriye sadece boşlukta savrulan bir meydan okuma. Gözlerini diktiği askerlerin bakışlarında ölüm yoktu sanki. Neden ateş etmiyorlardı? Neden tanktan inip bu isyanı sonlandırmıyorlardı? Akşamın alacakaranlığında avlu kapısına yaslandı, ellerini göğe açtı. Bulutların ardındaki maviliğe seslendi: "Güçlünün tanrısı, neredesin? Sesimi duymak için daha ne yapmalı?" Sokaklar hâlâ inliyordu. Tanklar geçmeye devam ediyordu.