Gücenmedim Dersem Yalan Olur

Çocukluğumuzun o tozlu sokaklarında, bir bakışın bile yettiği zamanlardan kalma bir hikâye anlatıyor Başak Buğday. Hikmet’i tanımak için ne bir arama motoru vardı elimizde ne de merakımızı giderecek bir ekran. Sadece ansiklopedilerin soğuk sayfaları ve komşuların dedikoduları... Oysa kalp, bu eksikliklerin hiçbirini umursamadan sevmeye devam ediyordu. Radyonun içinden fısıldayan sesler, altın günlerinde paylaşılan sırlar, karne hediyesi bisikletle yapılan kaçamaklar... Her biri, dünyanın çekirdek kabukları kadar basit ama bir o kadar da büyülü olduğu günlere dair. Buğday, Ihlamur Günlükleri’nde başladığı yolculuğu sürdürüyor; gülümsetirken içimizdeki o eski, hüzünlü köşeye dokunuyor. Mahallenin en uzak köşesi kadar yakın, ama bir o kadar da ulaşılmaz olan o günleri hatırlatıyor. Kim bilir, belki de hâlâ oradayız, sadece farkında değiliz.