Gri Roman

Remzi’nin dünyasında zaman ne durur ne de net bir çizgide ilerler; geçmişle bugün iç içe, bulanık bir sisin ardında kaybolup gider. Her satır, onun zihninde savrulan düşünceleri gibi dalgalanır: umutsuzlukla umudun, gerçekle hayalin, suçla masumiyetin sınırlarında gezinir. Selim’in gölgesi, her anlatıda bir yerden çıkar, kimi zaman kurtarıcı, kimi zaman suç ortağı gibi belirir. Hikâye ilerledikçe roller değişir, kahramanlar silikleşir, gri tonlar arasında kaybolur. Okuyucu, aynadaki yansımasına bakarken kendi geçmişiyle yüzleşir; acı tatlı anılar, ince bir gülümsemeyle karışır. Bekleyişin, arayışın ve sonunda gelen pişmanlığın izini sürerken, herkesin kendinden bir parça bulabileceği, ama kimsenin tam olarak çıkamayacağı bir labirente adım atar.