Gözyaşı Krallığı

Karguşa Vadisi, ölümün kızıl pelerinleriyle sarmalanmıştı. Gece yarısı, sessizliğin en derin anında, halkın uykusu bile masumdu. Bebekler, kadınlar, yaşlılar... Hiçbiri, şafakta kopacak fırtınadan habersiz, huzur içinde uyuyordu. Oysa ecel, onlar için çoktan geniş mezarlar kazmıştı bile. Başsız bedenler, gövdesiz kafalar... Toprak, metrelerce yüksekte açılan çukurların dehşetini taşıyordu. Kartallar Kayası’nın tepesinde, karanlık bir siluet belirdi. İki kolunu açmış, bilinmeyen bir dille mırıldanıyordu. Vadinin tamamı, ayaklarının altındaydı artık. O sabah, tek bir kuş bile ötmedi. Sanki gece yarısı, bu mazlum topraklardan kaçıp gitmişlerdi. Karguşa, sessizliğin içinde kaybolmaya mahkûmdu.