Gözüyle Kartal Avlayan Yazar Yasar Kemal

Çukurova’nın tozlu yollarında başlayan bir ömür, dünya edebiyatının doruklarına uzandı. Zülfü Livaneli, kırk dört yıllık dostluğunun izinde, Yaşar Kemal’i anlatıyor; sadece bir yazar olarak değil, bir direnişin, bir coşkunun, bir ağıdın da sesi olarak. Onun satırlarında Anadolu’nun acısı, sevinci, isyanı ve umudu yankılanır. Homeros’un destanlarından Dadaloğlu’nun türkülerine uzanan bir çizgide, kendi kurduğu edebiyat evrenini örüyor Yaşar Kemal. Toprağın kokusunu, insan yüreğinin derinliklerini, zulme başkaldırının onurunu kelimelere döküyor. Paris’in soğuk kaldırımlarında, Stockholm’ün karla kaplı sokaklarında ya da İstanbul’un arka mahallelerinde, hep aynı ateşi taşıyor sözcükleri. Livaneli, bu ateşin izini sürerken, sadece bir ustanın değil, bir dönemin de hikâyesini yazıyor. Sansürün, faili meçhullerin gölgesinde bile sönmeyen bir ışığın, Yaşar Kemal’in ışığının peşine düşüyor.