Gözümün Nuru Hz. Muhammed (s.a.s)

Peygamber Efendimizin hutbelerinde yaslandığı hurma kütüğü, mescidin sessiz bir tanığıydı. Her sözüyle aydınlanan sahabeler gibi, o da ilahi hakikatleri dinler, içine sindirirdi. Ta ki yeni minber yapılana dek... Kütük, yerinden sökülüp ayrıldığında, yüreğindeki ayrılık acısıyla hıçkırıklara boğuldu. Sahabeler şaşkınlık içindeydi; cansız bir ağaç bile sevgilisinden uzak kalmanın ıstırabını bu kadar derinden hissedebilir miydi? Peygamberimizin huzuruna getirildiğinde suskunlaştı kütük. Efendimizin mübarek eli dokununca, sanki yıllardır özlediği sevgiye kavuşmuş gibi sakinleşti. "İster seni toprağa dikip kök saldırayım, ister cennete gönderip meyve veresin" diye sorduğunda, kütük bile fani dünyada kalmayı, O’nun yakınında olmayı seçti. Oysa biz, akıl ve gönül sahibi insanlar olarak, bu sevgiden ne kadar uzak yaşıyoruz? Bir kütük bile O’na kavuşmak için yanıp tutuşurken, bizler nasıl olur da bu aşkı.