Göz İzi

Sanatın kapısını aralamak için acıya davetiye çıkarmak gerekir mi? Belki de evet. Hayatın sert rüzgârları yüzünüze çarptığında, açlık kemiklerinizi sızlattığında, sevginin yerini ihanet aldığında, işte o zaman yüreğinizdeki fırtınalar kelimelere, renklere, notalara dönüşür. Yalnızlık, terk edilmişlik, umutsuzluk... Hepsi birer tuvaldir aslında. İncinmişliğiniz, size sunulan soğuk gerçeklik karşısında titrerken, birden ilham perileri etrafınızda uçuşmaya başlar. Tanrı’nın sesi, ancak çaresizliğin derinliklerinde duyulur çünkü. Sanatçı, var olmanın sancısını çekerken doğar; nefes alabilmek, unutulmamak, sevgilinin saçlarından süzülen hakikati hissedebilmek için. Acı, belki de en güzel eserin tohumudur.