Göz Güneşe

Lale, bedenini kemiren hastalığın ardından sessizliğin ve yalnızlığın kucağına sığınır; ormanın derinliklerinde, unutulmuş bir evde ölüme hazırlanırken yaşamın kendisiyle yüzleşir. Çevresini saran çakırdikeni gibi dikenli anılarla boğuşurken, doğanın gizemli dokunuşlarıyla karşılaşır: sağaltıcı kadın Dodik ve küçük Gülizar. Dodik, ardıç ağaçlarının altında yılanları avuçlarında ısıtan, kurtların fısıldadıklarını duyan bir rehberdir; doğanın gücünü insanlara taşıyan bir köprü. Gülizar ise Lale’nin kollarında kaybettiği çocukluğunu yeniden bulduğu, eksikliğini hissettiği sıcaklığı onda bulan bir umut ışığıdır. İki kadın, birbirine yaslanarak yaralarını sarmaya çalışırken, doğanın ritmi onlara eşlik eder. Zaman durur, sonra yeniden akar; göl suları sel olur, orman nefes alır. Reyhan Karaarslan, bu kadim hikâyeyi incelikle örerek eksilmenin ve yeniden doğmanın iç içe geçtiği bir yolculuğa dönüştürüyor..