Görünürde Hiçbir Şey Yok

1943 yılı, Atlantik’in ortasında bir şişme bot. Savaşın ateşinden kurtulup hayatta kalan iki asker: Bir Alman denizaltısından sağ çıkan denizci ile düşen Amerikan uçağının tek kollu pilotu. Düşmanlıkları geride kalmış, yerini umutsuz bir dayanışma almıştır. Üçüncü günün sonunda pilotun son nefesiyle yalnız kalan Alman, susuzluktan gözleri kararmaya başlar. Jens Rehn’in bu ilk romanı, savaşın acımasız yüzünü, insanın yoklukla imtihanını ve varoluşun çıplak gerçeklerini soğuk bir gerçekçilikle aktarıyor. Rehn, denizaltı subayı olarak yaşadığı bu trajediyi, yalın bir dille ve duygusallıktan uzak bir anlatımla kâğıda dökerken, Beckett’in umutsuz bekleyişini, Hemingway’in yalnızlığını andıran bir atmosfer yaratıyor. Yaratılış mitinin tersine çevrildiği bu hikâye, okyanusun sonsuzluğunda insanın kırılganlığını gözler önüne seriyor. Susuzluk, güneş ve ölümün gölgesinde geçen bu yolculuk, unutulmaz bir varoluş meseline dönüşüyor.