Gör

Günah, kendine verilen isimden çok daha fazlasını taşıyordu. Annesinin, bu anı görseydi, onu bu adla çağırmaktan başka bir şey yapmayacağını biliyordu. Zira içinde birikmiş kötülükler, adeta ilahi bir laneti andırıyordu. Kararlı adımlarla eski yeleğini sırtına geçirdi; kocası, her zamanki gibi umursamazdı. Yine de "Çıkıyorum," diye seslendi. Cevap yoktu. Adamın, ağzını açsa dişlerinin döküleceğinden korkar gibi bir hali vardı. On günlük bebeğini kucağına alıp sokağa adım attığında, aklından geçenler içini daha da kararttı. Boğmayı, bıçaklamayı, hatta uzak bir tarlaya götürüp diri diri gömmeyi düşünmüştü. Belki de bu kadarına gücü yetmezdi, ama pişmanlık duymuyordu. Artık geri dönüş yoktu.