Gönül Veren

Gece yarısı düşüncelerinde yine o var; yalnızca o ve hüzün, şiirlerdeki gibi derin, sarsılmaz. Onu düşünmediği bir an yok sanki. O anlarda ruhu başka diyarlara savruluyor, sanki başka bir evrende yaşıyor. Onunla birlikteyken dünya birdenbire değişiyor; acı veren sürgün yeri, rengârenk çiçeklerle dolu bir bahçeye dönüşüyor. Her yerde o çiçeklerin kokusu, o benzersiz rayihası... Sanki dünyadaki tüm çiçeklerin kokusu bir araya gelmiş, yalnızca onun kokusu olmuş. O kokuyu duyduğunda hayatın yorgunluğu bir anda uçup gidiyor. Kulağına hafif bir ezgi çalınıyor; kimi zaman uşşak, kimi zaman hüzzam, kimi zaman da hicaz ya da nihavend. Bu nağmeler arasında onun sesi gizli. Her seste onun sesini duyuyor, her bakışta gözlerini görüyor. Gülümsüyor ona, sessizce bakıyor. İşte o anlarda daha çok şükrediyor; onu gönlüne düşüren yüce güce...