Gönül Tufan

Acının kancası ensede bir kez saplandı mı, çıkarmak kolay olmuyor. Güzellik umudu, çirkinlik gerçeği, kem gözlerin gölgesi... Herkes, zehrine alıştığı bataklığa tutunup kalıyor, suyunu kaybetme korkusuyla. Çırpınışlar, yakarışlar boşuna; kanca derine gömülüyor, kan ısınıyor, su bulanıklaşıyor. Ama bazen akıntı tersine dönüyor, ip kopuyor, insan kancasıyla birlikte yaşamayı öğreniyor. Ayça Güçlüten, *Gönül Tufan* ile alışılmışın dışında bir hikâye sunuyor. Güzelin peşinden koşmak yerine, çirkinin yüzüne bakıyor; unutulmaz, tedirgin edici bir atmosfer yaratıyor. Karakterleri güçlü, kurgusu ustaca örülmüş bu roman, yaraların kabuk bağlayışını sorguluyor: Hangi yara güzelce iyileşir ki? Kan kurur, parçalanmış dokular birbirine karışır, ölü hücreler bakılamaz bir tabaka oluşturur. Kabuk, ardında bir sır taşımaya başlar. Acının izi silinmez, sadece görünmez olur.