Gönül Sancısı

Müge’nin evlendiğini öğrendiği an, içindeki umut bir anda karardı. Yıllardır sakladığı duygular, artık gizlemeye gerek kalmayan bir hüzünle yüreğine çöktü. Uzaktan izlediği o tanıdık yürüyüş, bir anlığına bakışlarını yakaladı. El salladı istemsizce, o da karşılık verdi. "Beni tanıdı mı acaba?" diye geçti aklından, ama kapıda beliren kadın her şeyi açıklığa kavuşturdu. Ağacın ardına saklanıp beklediği o an, her şeyin boşuna olduğunu fark etti. Sevdiğiyle konuşsa bile artık geç kalmıştı. Gözleri nemlendi, içindeki o son ışık da sönmüş gibiydi. Yalnızlık, sisli bir yolda kaybolmak gibiydi. Bahçeden koparılmış beyaz güller misali, hızlı adımlarla uzaklaştı. Dikenli yolları ezerek, yeni bir başlangıca doğru yürümekten başka çaresi yoktu.