Gönül Gibi

İstanbul’un arka sokaklarında, karanlıkta bile kendi ışığını taşıyan bir kadın var: Fosforlu Cevriye. Güzelliğiyle dilden dile dolaşan, cesaretiyle korkusuz, saflığıyla yürekleri titreten bir fahişe. Hayat onu her adımda ezmeye çalışsa da o, yıldızlardan düşmüş gibi parlıyor. Ta ki karşısına tanımadığı bir adam çıkana dek. Onun şefkati, ilk kez bir kadına dokunuyormuş gibi dokunuyor Cevriye’ye. İlk kez birinin gözünde sadece bir et parçası değil, bir insan olarak görülüyor. Bu dokunuş, içinde saklı ateşi tutuşturuyor; aşkın, umudun ve acının kesiştiği bir yangına dönüşüyor. Suat Derviş, 1948’de kaleme aldığı bu romanında, toplumun kenarına itilmiş bir kadının hikâyesini anlatırken, İstanbul’un farklı yüzlerini de gözler önüne seriyor. Zenginle fakirin, ahlakla ikiyüzlülüğün, sevgiyle sömürünün iç içe geçtiği bir dünyada, Fosforlu Cevriye’nin sesi, suskunların çığlığına dönüşüyor. Yazar, ironiyle örülü.