Gönül Aleminden Sohbetler 3

Dervişlik, gönül yolunun en incelikli duraklarından biridir. Adı Farsçadan gelir: "der" kapı, "viş" ise eşiği demektir. Gerçek derviş, üzerine basıldığında ses çıkarmayan, yüzüne kusur söylendiğinde bile "Allah razı olsun" diyebilen kişidir. Tıpkı toprak gibi; üzerine su serpildiğinde yumuşar, ayak bastığında dağılmaz, aksine yayılır. Bu yumuşaklık, sadece kendini değil, basan kişiyi de korur. Mürşitler, öğrencilerinin kalbini ve kalıbını yumuşatmak için onlara bu inceliği öğretir. Çünkü derviş, kabalığı değil, şefkati taşır içinde. Üzerine basılan değil, basan için dua eden olmalıdır. Gönül aleminin bu üçüncü sohbetinde, dervişliğin sırları daha derin bir dille anlatılıyor; sözün özü, gönlün özüne ulaşsın diye.