Gönül Alan

İnsanın yüreğinde biriken ama bir türlü dile dökülemeyen sözler vardır; kelimeler boğazında düğümlenir, dudaklarından dökülen her hece yarım kalır. Gözlerden süzülen yaşlar, söylenemeyenin acısını yüreğe taşır sanki. Çünkü bazen suskunluğun ardında hüzün gizlidir, hüzün de çoğu zaman aşktan doğar. Ya sen? Bir isim düşünce aklına, sanki lokmalar boğazına dizilir de yutkunamaz mısın? Güpegündüz sokakta yürürken duyduğun bir sesle, gece karanlığında yolunu kaybetmiş gibi şaşkına döndüğün, ne yana gideceğini bilemediğin anlar oldu mu hiç? Birinin dokunduğu sıradan bir kâğıdı, en değerli hatıra gibi saklayıp, parmak izlerini aradığın, o izlere dokunmanın sana yetip artmadığı zamanlar? Gözlerindeki buğu içine çekilirken, kalbindeki yangının her gün biraz daha büyüdüğünü hissedip, bu ateşle yaşamaya çalıştın mı?