Gonca Gül

Gecenin sessizliğinde açan gonca bir gül, bahçede yalnız kalan bülbülün feryadına karışır. Yapraklar savrulurken rüzgârın hüzünlü şarkısı, dalları kırık bir ağacın acısını fısıldar. Yağmur damlaları, solgun sümbüllerin üzerine düşer; her biri ayrılığın izlerini taşır. Pencereden süzülen ay ışığı, avuçlarda tutulan o narin goncayı aydınlatırken, hasretin gölgesi ruhu sarar. Gece, sevdanın izlerini silmeye çalışsa da, yürekteki yaralar taze kalır. Bülbülün yanık sesi, kırık dallar ve savrulan yapraklar arasında kaybolur gider; geriye sadece hüzünlü bir baharın izleri...