Gölgemin Ayak Sesleri - Aforizmalar

Yalnızlık, insanın en vefalı yoldaşıdır belki de. Herkes uzaklaştığında, o sessizce yanında belirir. Bazıları hayatın geçiciliğini bilir; tıpkı buz üstüne yazılan sözler gibi, eriyip gitmesini istemezler. Ölüm, hukukun soğuk yüzüyle karşılaşırken, kuşlar bile utancını sırtlanmış uçup gider. Işıl ışıl bir karanlıkta kayboluruz hep birlikte; yalnızlığımızın derinliği de buradan mı gelir acaba? Hz. Muhammed’in çöle düşen sevdası gibi, hicret de içinden rahmet akan bir zaman dilimidir. Kuran ise sarıldıkça çoğalan, kuşatan bir merhamet sunar. Ahmet Mercan’ın *Gölgemin Ayak Sesleri*, düşüncelerin kırılgan sınırlarında dolaşan, aforizmaların keskin ışığında hayatın izlerini sürüyor. Sayfalar, sessiz bir patikada yürüyüşe çıkmış gibi; her adımda yeni bir anlam, her satırda derin bir nefes var.