Gölgeler İz Bırakmaz

Gölgeler, ışığın dansıyla sürekli değişir; bir an uzar, bir an kısalır, bazen kaybolur gibi olur ama asla elle tutulmaz. Sahibinin hareketlerini yansıtsa da, onun yapamadıklarını yapar: eğilir, bükülür, dağılır, hatta yok olur. Ne var ki, bu geçici görüntülerin ardında hiçbir iz kalmaz. Bir çizgi silinse bile yerinde bir belirti bırakır, ama gölge izsizdir; varlığı kadar yokluğu da sessiz. Peki ya gölge, asıl olanın bir yansımasıysa? Mevlana’nın dediği gibi, Allah’ın gölgesi olan kişi, bu hayal dünyasından sıyrılıp gerçeğe ulaşabilir. Gölge, belki de insanın en çıplak hali, en gizli yüzüdür. Kim bilir, içimizdeki sırların, sakladıklarımızın bir yansımasıdır. Çağların ötesinden gelen bir yazar, bu düşünceyi çağdaş bir dille yeniden ele alıyor: Gölge, sadece bir yansıma mı, yoksa asıl olanın kapısını aralayan bir anahtar mı?