Gölgede Kalanlar

Sokak kapısının aralık kaldığını fark eden birinin iç sesi gibi başlıyor her şey. Ya da belki de o kapıyı kasten açık bırakmıştır; kim bilir, belki de evin sessizliğiyle yüzleşmekten kaçmak için. Suzan Bilgen Özgün’ün sayfalarında dolaşan karakterler, kendi dar dünyalarının sınırlarında gezinirken, bir yandan da tanıdık geliyorlar bize. Onları bir otobüs durağında, tenha bir kahvede ya da kalabalık bir caddede görmüş gibi oluyoruz. Yazar, bu karşılaşmaları öyle bir kuruyor ki, okurla kahramanlar arasında ince bir bağ oluşuyor; sanki aynı hüzünlü melankoliyi paylaşıyor, aynı yalnızlık duvarlarına çarpıyoruz. Öyküler, hayatın acımasız gerçekleriyle yüklü karakterlerin omuzlarına biniyor. Küçük umutların peşinde koşan, yoksunluklarla boğuşan bu insanlar, aslında hepimizin bir yerinde saklı olan o tedirginliği taşıyorlar. Uçurumların kıyısında duran bu portreler, keskin ayrıntılarla örülmüş; soğuk ama bir o.