Gölgecikler

Karanlığın kıyısında, kusurların gölgesinde bir yolculuk başlıyor. Emre Özgüz’ün *Gölgecikler*’i, insanın içine sinen o soğuk mağaralarda gezdiriyor okuru; sarkıtların altında, dikitlerin gölgesinde kaybolmuş arzularla yüzleşiyor. Huzursuz parmaklar durmadan bir şeyler arar, doymak bilmez bir açlık çöreklenir içine. Utanmanın sınırlarını zorlayan düşler, ilkel bir çağrının peşinden sürükler seni. Kış uykusundaki bir canavarın derin uykusuna dalar, kendi karanlığının içinde uyanırsın. Her satır, sessiz bir fırtınanın izini sürerken, unutulmuş duyguların ağırlığını taşır. Kısacık ama yoğun bir metin; sözcükler, gölgeler gibi dans ediyor sayfalarda.