Gölge

Bazı yerler, ruhların geçici olarak saklandığı sessiz arşivler gibidir. Tımarhane de böyle bir yerdir işte; unutulmak istenen anıların, bastırılmış acıların, kaybolmuş benliklerin bir arada soluk aldığı. Oysa unutmak, sandığı kadar kolay değildir. İlaçlar, terapi seansları, doktorların umut vaat eden sözleri... Hiçbiri, zihnin derinliklerinde kök salmış olanları söküp atamaz. Her gece yatağına uzandığında, "Sadece kendim için ölebilseydim," diye geçirir içinden. Çünkü dışarıdaki dünya için zaten çoktan yok olmuştur. Yaşamak, belki de sadece kendi gölgesiyle hesaplaşmaktır. Ama gölgeyi yenmek, karanlığı aydınlatmaktan daha zordur. İyileşmek mi? O da bir hayalden ibaret kalır çoğu zaman. Çünkü bazı yaralar, zamanla değil, unutulmakla kapanır sanır insan. Oysa unutmak, yeni bir başlangıç değil, belki de daha derin bir sonun adıdır.