Göl

Gece, tenin gölgesinde eriyip giderken, sıcaklık bedenlerden sızar. Gülüşler, tomurcukları andıran bir tazelikle dağılır havada; unutulmuş bir adın, Lut’un, izleri silinir zamanla. Çıkmaz sokakların güzel yüzleri, karanlıkta göz kırpar insana; ama sıcaklığına ulaşmak imkânsız gibidir. Akıntıların sürüklediği dudaklar, tenin dokunuşuyla yeniden canlanır. İki dilin kesiştiği bu sınırda utanmak yoktur artık. Alaaddin’in sihirli lambası sönerken, en mahrem köşelerimiz kalabalığın içinde kaybolur, sessizce iyileşir. Göl, bedenlerin ve sözcüklerin dans ettiği bir boşlukta, unutulmuş duyguların peşine düşüyor.