Göl Dağı

Zonguldak’ın gökyüzü, sanki yerin derinliklerinden sızan kömür tozuyla kaplanmış gibiydi. Güneşin varlığı bile bu koyu bulutların ardında kaybolur, gün ışığına hasret kalırdı. Sabahın ilk saatlerinde ansızın bastıran karanlık, öğle vaktinde birden aydınlanabilir ya da gün boyu süren bir loşluk içinde kaybolabilirdi. Nem, yaz kış demeden her şeyi sarar, insan tenine işlerdi. Şehir, kömür karasıyla ıslaklığın birleştiği, zamanın bile duraksadığı bir yer gibiydi. Göl Dağı’nın eteklerinde, bu gri tonların hüküm sürdüğü topraklarda hayat, sanki farklı bir ritimde akardı.