Gökyüzümün Karanlığı

Acıların herkes için farklı bir yeri var; kimi zaman bir gölge gibi peşimizden ayrılmaz, kimi zaman da içimizde sessizce büyür. Bu satırlar, o gölgelerle yüzleşenlerin hikâyesi. Kimimiz papatyanın yapraklarını koparırken umut aradık, kimimiz geçmişin kapısını çaldık ama kapıyı açan olmadı. Kaybettiklerimiz geri dönmedi, biz de zamanla içimize çekildik, yalnızlığımızla baş başa. Belki de en çok ihtiyaç duyduğumuz anda, bir başkasının bizi gerçekten anlayabileceğini düşünmek bile yetersiz geliyor. Çünkü her acı, kendine özgü bir dildir; her yaralanma, farklı bir hikâye anlatır. Yine de ortak bir noktamız var: sevdik, kaybettik, kırıldık. Belki hâlâ o sancıyı taşıyoruz, belki de bazen yaşamak bile ağır geliyor. Ama unutmayalım ki, bu karanlıkta bile ışığa tutunanlar var. Acı, gözümüzü kör etse de, hayatın başka yüzleri de olduğunu hatırlamak gerek. Bu sayfalar, o hatırlatmanın bir yolu olsun; ne teselli ne.