Gökten İki Elma Düşmüş

Kapının eşiğinde durmuş, soğuk kış gecesine bakıyorum; dışarı adım atmak, bu buz gibi havada bir lüks gibi geliyor. Yüzüm karanlığa dönük, sırtım kapıya yaslı, odamın içine gölgelerin sızmasına izin vermiyorum. Cebimde beş kuruşluk bir bilet var; ne koltuk rahat, ne de sahne göz alıcı, ama oyun öyle büyüleyici ki... Kendimi oyunun içinde buluverdim birden. Peki ama neden? Neden bu kadar çekici, neden bu kadar gerçek? Sanki her şey bir anda anlam kazanıyor, sonra yine kayboluyor. Gözlerimi kapatıp düşünüyorum; bu perde arkasında neler saklı acaba?