Göçük Altında

Kar fırtınasının ortasında, gece yarısının zifiri karanlığında, yıkıntıların üzerinde garip bir duruşla yatan bir kadın gördü. Donmuş bedeni, çaresizliğin sessiz çığlığı gibiydi. Yanına yaklaştığında, soğuktan morarmış elleriyle enkazı sarmalamış, yüzü toprağa gömülüydü. Ölü müydü? Hafifçe dokundu omzuna. Gözlerini açtığında, yaşlarla dolu bakışları umutsuzluğun ta kendisiydi. "İyi misin?" diye sordu. Zayıf bir sesle yanıtladı: "Evet." Ardından, soğuktan titreyen dudaklarıyla ekledi: "Yavrum hâlâ altında. Çıkaramadılar. Üşümesin diye onu ısıtmaya çalışıyorum." Bedeni, son umut kırıntısı gibi enkazın üzerindeydi.