Göçmen

Ayşe Nur Ulusoy’un *Göçmen* adlı eseri, insanın özünü arayışını kuşların gökyüzündeki yolculuğuna benzeterek anlatıyor. Mavi ufuklara uzanan kanatlar, taşların ürperttiği anlar, salkımların rüzgârla buluşması gibi imgelerle örülü bu kitap, aşkın sadece bir duygu değil, bir varış noktası olduğunu hatırlatıyor. Kelimelerden manaya, manadan hikmete uzanan bir yolculuk bu; hasretin vuslata, sessiz çığlıkların ahenge dönüştüğü bir serüven. Memleketten uzak şehirler, gurbetin acımasızlığı, umudun bin bir rengi arasında savrulan ruhlar, sonunda ebedi diyara doğru kanat çırpıyor. Şairin diliyle değil, yaşamın kendisiyle yazılmış bu metinler, isimsiz bir özlemin, adlandırılamayan bir arayışın izini sürüyor. Gökyüzüne bakarken hissedilen hayranlık, toprağa kök salamamanın burukluğu, sonsuzluğa kanat açmanın huzursuzluğu iç içe geçiyor. *Göçmen*, kelimelerin ötesine geçen bir çağrı; insanın kendi göçünü anlamlandırma çabası.