Göçer Bir Şehir

Hayrullah Eraslan’ın dizelerinde şehirler, insanlar ve zaman iç içe geçer; bir göçün izleri silinmez çizgilerle belirir. Bu şiirlerde yalnızlık, yalnızlığın ötesinde bir toplumsal yankı bulur; hüzün, bireysel bir sızıdan çok, ortak bir hafızanın sesine dönüşür. Yahya Kemal’in o derin tarih bilinciyle Ahmet Haşim’in duyarlığını harmanlayan bir duruş vardır burada. Her dize, bir ayrılığın, bir hasretin ya da umudun izini taşır. Göçer bir şehir, bellekte kalan acıların tanığıdır. Talihsizlikler, zulmün gölgesinde büyüyen dağlar gibi yükselir; ozanın türküsü, sessiz çığlıklarla yankılanır dört bir yanda. Bir kızın sorusu, babasının katilini ararken, halkın bastırılmış hıçkırıkları duyulur. Issız şafaklarda uçuşan akbabalar, zamanla kokan çürümüşlüğü haber verir. Gelinlik duvağı olmadan kızıl gecenin karanlığında kaybolan kızın ağıtı, nağmeye dönüşür. Yetim bir çocuk, gece gelen sarhoşun kucağında büyür;.