Göç

Uzak bir gökyüzünde yıldızlar hâlâ kayar mı, yoksa artık sadece karanlık mı kaldı? Umut, bazen bir yol gösterici, bazen de yanıltıcı bir serap gibi karşımıza çıkar. Hangi yöne gideceğimizi bilemediğimiz anlarda, içimizdeki sesi dinleriz; belki de o, en doğru rehberimizdir. Her adımda yabancılaşırız biraz daha; doğanın sessizliği bile bize yabancı gelir. Gözden kaybolmadan, fark edilmeden geçip gideriz, tıpkı rüzgârdaki bir yaprak gibi. En büyük endişemiz, kalabalığın gerisinde kalmak, tek başına kalakalmaktır. Gelecek gün ne getirecek, bilmeyiz; tek sahip olduğumuz, umudun kırılgan ışığıdır. Bazen o ışık da söner, geriye sadece boşluk kalır. O zaman dağ başındaki bir ağaç gibi savruluruz, fırtınalı denizlerde kaybolmuş bir gemi misali...