Göç

İnsanın içindeki o bitmeyen yolculuk, çoğu zaman bir arayışın peşinden sürükler onu. Kimi zaman uzak diyarlara, bilinmeyen şehirlere savrulur; kimi zaman da geçmişin gölgesinde, tanıdık sokaklarda kaybolur. Eksik olan bir yanını tamamlamak, içindeki boşluğu doldurmak için didinir durur. Ama her seferinde, bir yerlerde bir şeylerin eksik kaldığını hisseder. Bazen yıldızlara bakarken, bazen de bir çocuğun gözlerindeki umuda dokunurken fark eder bunu. Savaşın acımasız yüzü, ilk önce en masumları vurur. Bir çocuğun hayalleri, bir babanın umutları, bir ailenin ekmeği kurşunların hedefi olur. O an, sadece bir yüreğin değil, bütün bir geleceğin parçalandığı andır. İnsan, kendi içindeki savaşı da bilir; kaybettiklerini, unutamadıklarını, affedemediklerini. Belki de asıl göç, dışarıda değil, içimizde başlar.