GÖÇ KADERİMİZDİ

Bu yolculuk, bir umut değil, bir zorunluluktu. Kadınların, çocukların, yaşlıların gözlerinde ne bir varış noktası ne de güvenli bir rota vardı. Tek bildikleri, canlarını ve onurlarını kurtarmak için yuvalarını ardında bırakmak zorunda olduklarıydı. Yüreklerinde sadece inanç, dudaklarında sadece dua vardı; her adımda Allah’a sığınarak, O’nun korumasına emanet ederek ilerliyorlardı. Çaresizlikle boğuşurken bile imanları sarsılmamış, her acıya göğüs germelerini sağlayan da bu derin bağlılık olmuştu. Zorlukların ortasında bile umutlarını diri tutan, işte bu tevekkül ve teslimiyetti. Çünkü onlar biliyorlardı ki, en karanlık anlarda bile Yüce Yaradan’ın eli üstlerindedir.