Gizli Lisan (Lisan-ı Ezhar) & Çiçeklerin Lisanı

Çiçekler, yaşamımızdaki en dokunaklı anların sessiz tanıklarıdır aslında. Mutluluğumuzu taze açmış bir gülle paylaşır, kederimizi solgun bir menekşenin boynu büküklüğünde gizleriz. Sevdiklerimizi uğurlarken toprağa bıraktığımız kızıl karanfiller, yüreğimizdeki yangını anlatır bize. Anadolu’nun ve Doğu’nun duygulu insanları, söze dökemedikleri ya da dökmekten çekindikleri her şeyi çiçeklere yüklemiş; doğayı bir dil, bir sırdaş haline getirmişler. Kırlarda eline aldığı papatyaya dertlerini fısıldayan, hüznünü menekşenin yapraklarında arayan, sevincini baharın ilk tomurcuklarında bulan nice gönül, bu gizli lisanı yaratmış. Aşklar, hasretler, umutlar çiçeklerin diliyle dile gelmiş; şiirlere, türkülere, atasözlerine sinmiş. Ne yazık ki bu zarif geleneğin mirasçıları olarak, bu inceliği yavaş yavaş unutuyoruz. Toprakta kök salan bu kültür, artık belleklerimizde solmaya yüz tutuyor.