Gizem ve Düş Gücü Masalları

Edgar Allan Poe’nun öyküleri, karanlık bir odada tek başına kalmış gibi hissettirir okuru. Bir kedinin tüyleri diken diken eden bakışları, terk edilmiş bir evin gıcırtılı merdivenleri ya da bir böceğin kanat sesleri, aslında insanın içindeki bilinmeze açılan kapılardır. Poe, sıradan görünen nesnelerin ardına sakladığı dehşeti, şiirsel bir dille anlatırken, okuyucuyu kendi korkularının derinliklerinde boğulmaya bırakır. Her satır, bir bıçak gibi keskin; her öykü, unutulmaz bir yara gibi zihinde kalır. Onun kahramanları, çoğu zaman kendi zihinlerinin esiri olur. Bir ihtiyarın soluk mavi gözü, bir akbabanın bakışı gibi delip geçer insanı. O gözün altında yatan, ne nefret ne de hırstır; sadece çıplak, anlaşılmaz bir dehşet. Poe, bu dehşeti anlatırken, insanın içindeki karanlığı aydınlatır. Okudukça, kendi gölgelerimizle yüzleşir, korkunun aslında ne kadar tanıdık olduğunu fark ederiz. Bu öyküler, okunduğu.