Gitmekti Benim Payıma Düşen

Furuğ Ferruhzad’ın dizeleri, sessiz bir geceye düşen yıldızlar gibi kağıdın beyazlığına dökülür. Şiirleri, alevlerin dokunuşuyla örülmüş bir kumaş gibidir; her dizesi, içindeki yangının izlerini taşır. Aşkın yakıcı gücüyle kavrulan bir ruhun çığlığıdır bu satırlar, hem kendini hem de okuyanı sarıp sarmalayan. Ferruhzad, kelimelerle dokuduğu dünyada, yalnızlığın ve tutkunun sınırlarında gezinir. Her sözcük, ateşten bir iplik misali, duyguların derinliklerine işler. Onun şiiri, sadece bir anlatı değil, yaşanmış bir acının, bir aşkın ve umutsuz bir arayışın yansımasıdır. Kağıda dökülen her harf, içindeki fırtınayı dışa vurur; okuyanı da bu girdabın içine çeker.