Giryan

Saye, yıllar önce terk edildiği o sahilin soğuk kumlarında kalakalmıştı. Alparslan’ın gidişi, zamanın akışını durdurmuştu sanki; ne ilerleyebiliyor ne de geride bırakabiliyordu. Arkadaşlarının desteğiyle ayakta durmaya çalışsa da, asıl güç kaynağı yüreğindeki o yaralı sessizlikti. Altı yıl sonra, her şeyin unutulduğunu sandığı bir sabah, karşısında o durdu işte: Alparslan. Geri dönmüştü, hem de görünmez bir hesaplaşmanın gölgesinde. Bu karşılaşma, ikisi için de paramparça edici olacaktı belki, ama aynı zamanda yılların kabuk bağlamış acılarını deşmeye de yarayacaktı. Aşk, zamanla solmayan bir bağ mıdır, yoksa iki insanı birbirine düşüren bir öfke mi? Saye’nin içinden geçen soru basitti: Neden görmek istemediği birinin vefasızlığıyla sınanıyordu?