Girgina

Girgina, bir ayrılığın ardından geride kalanın iç sesini dinletiyor. Sayfalar, dağlardan süzülen bir anının izini sürerken, ilk sayfaya sıkıştırılmış kuru bir papatya, doğduğu evin eşiğinden koparılmış gibi duruyor. Kırmızı bir iple bağlanmış defter, sanki bir bebeğin kundak bezleri gibi sarılı; içinde saklı adlar, sessizliğe gömülmüş iki hece. "Beni bağışla, seni ben sandım" diye fısıldayan satırlar, yitirilenin ardından açılan boşluğun derinleşen acısını taşıyor. Yazar, babasının kırgın bakışlarını sırtında hissederek, bilinmeze doğru adım atıyor. Geride kalanların "kal" sesleri, bir tokmak gibi zihninde yankılanırken, mavinin sonsuzluğunda boğulacakmış gibi oluyor. Cehennem bile, onsuz her yerden beter geliyor. İsmet Arasan, bu kısacık ama yoğun metinde, kaybın ağırlığını bir nefes gibi üflüyor sayfalara.