Gilgameş

Uruk'un mağrur kralı Gılgameş, tanrısal bir kibirle halkını ezerken, ölümün soğuk nefesini ensesinde hissetmeye başlar. Bu varoluşsal dehşet, onu ölümsüzlüğün peşine düşüren bir yolculuğa sürükler; tahtını, ihtişamını geride bırakarak bir derviş gibi bilinmeze adım atar. Sümer inancına göre, ölümlüler için cennet kapalıdır; tanrıların huzuru yalnızca onlara özgüdür. İnsanlar ise ölümden sonra yer altı dünyasına, karanlık bir kaderin beklediği topraklara göçer. Buradaki konumlarını sağlamlaştırmanın tek yolu, geride çok sayıda erkek evlat bırakmaktır. Gılgameş de bu gerçeği kabullenir ve ölüler diyarında Güneş Tanrısı'nın temsilcisi olarak "Ölüler Mahkemesi Başkanı" olmayı düşler – böylece ölümsüzlüğe giden yolda küçük de olsa bir zafer kazanmış olur. İnsanlık tarihinin ilk yazılı destanı olan bu eser, içindeki evrensel insani değerlerle zamana meydan okur. Sümerlerin kökeni gibi, destanın orijinal.