Gidenleri Beklerken

Ekim ayının o soğuk sabahından beri, kaybettiklerimizin yasını sessizce bir yastığın altında biriktiriyoruz. Zaman geçiyor, mevsimler değişiyor; çocuklar büyüyor, ellerinde kırık cam parçalarıyla bize bakıyorlar. Oğlumuz, bağdaş kurup oturduğu yerden gözleriyle hâlâ senin yokluğunu taşıyor. Kızım ise suya inanmanın, barışın peşinde. Her biri, ayrılığın izlerini farklı bir dille anlatıyor. Acı, bazen suskun bir bekleyişe dönüşüyor; bazen de umudun kıyısında titreşen bir ışık gibi parlıyor. Bu satırlar, kaybolanların ardından duyulan o derin sessizliği ve geride kalanların içindeki fırtınayı anlatıyor.