Geveze Yaprak

Gül, Sihirli Meşe’nin gölgesine sığınmıştı. Dallarda dans eden yaprakların arasında kaybolmuş, hangisinin Geveze olduğunu anlamaya çalışıyordu. Hepsi birbirine benziyordu sanki; gözleri yorulana dek bakındı, sonunda yorgun argın oturduğu yere çöktü. İçindeki o garip yalnızlık, adını bulmanın sevinciyle bile dağılmamıştı. Meşenin dibindeki pınardan serin suyu yudumladı, doğanın fısıltılarına kulak verdi. Kuşların cıvıltısı, rüzgârın hışırtısı, çekirgelerin ritmi... Her şey ne kadar huzurluydu, tek eksik Nazlı’nın çanının sesiydi. O ses olmadan bu güzellik bile eksik kalıyordu.