Gethit

Gözlerinin rengi belirsizdi; ne tam yeşil, ne de başka bir şey. Aralarındaki mesafe de öyle. Yakın mıydı uzak mı, kestirmek güçtü. Bakışlarını yakaladığınızda burnunu, burnuna odaklandığınızda dudağını görmez olurdunuz. Sanki yüzü, parçaları bir türlü bir araya gelmeyen bir bulmacaydı. Adam birdenbire çekip gitti. Neden gelmişti ki zaten? Belki de onu tutacak tek bir söz bile etmemiş olmamdandı bu acele. Ya da belki gerçekten acelesi vardı: Kaynayan tencerede yemek, ütü masasında bekleyen gömlek, hastanede komada yatan annesi... Belki de okul çıkışında kardeşini alması, yatağını ısıtması, susuz kalan çiçeğini sulaması gerekiyordu. Peki ama o zaman buraya neden uğramıştı? Sorular, cevapsız kalmış bir kapı gibi arkasından kapanıp gitti.