Geriye Ne Kaldıysa

Sahilin sessiz kayalıklarında oturmuş, martıların vapurları kovalayışını seyrediyordum. Yanımda akordeon çalan bir adam, havaya hüzünlü bir ezgi bırakıyordu. Çocukların simit sattığı, kaya balıklarının suda dans ettiği bu kıyıda, hayatın küçük ve büyük anlarına tanık oldum: ilk adımlarını atan bir bebek, el ele tutuşan aşıklar, gün batımının kızıllığında kaybolan umutlar. Kendime döndüm o an. Yıllardır uslu durmaya çalışmış, ama içimdeki asi ruhu bastıramamıştım. Taşkınlıklarım, tutarsızlıklarım, arsızca savruluşlarım... Belki de masumiyetin peşinde koşarken günahların içine düşmüştüm. Delirmek mi gerekiyordu uslanmadan önce? Öfkeyle karışık bir heyecan, affetmenin ağırlığı, uykusuz gecelerin sarhoşluğu... Hepsi bir aradaydı işte. Ve ben, bu karmaşanın tam ortasında, kendimi kabullenmenin eşiğindeydim.