Geriye Hüzün Kalır

Balkonda geçen o sıradan öğleden sonra, fark etmediğimiz bir ayrıntı gözümüze çarptı. Anne kuş, yuvasında tek başına kalan yavrusunu terk edip ihtiyacını gidermeye gitmişti. Beklediğimizden daha iri görünen yavru, annesinin yokluğunda sessizce bekliyordu. Ne kanat çırptı ne de telaşlandı; sadece hareketsiz durup etrafı izledi. Sandalyeyi balkona çekip yakından bakınca, tüysüz ve biçimsiz haliyle bile içimizi ısıtan bir sevimlilik taşıdığını gördük. Gözlerinde ürkek bir bakış vardı; sanki her an uçup gidecekmiş gibi tetikteydi. Ona yaklaşmak, dokunmak istesek de, vahşi doğasının farkındaydık. Tek bir yanlış hareket, onu yuvadan aşağı atabilirdi. O an, yalnızlığın ve savunmasızlığın ne demek olduğunu yeniden düşündük.