Geri Geri Koşan Atlar

Kapının eşiğinden samanlığa adım attığımda, hepsinin gözleri üzerimdeydi. Ne bir söz söyleyebildim ne de bakışlarına karşılık verebildim. İçimde kopan fırtınayı kimseye hissettirmemeye çalıştım; kararımın peşinden gitmeliydim, hem de hemen. Ağabeyime dönüp "Hadi, gidelim" dedim. Annemin elini öperken, yengemin kucağındaki yeğenimin saçlarını okşarken, boğazıma takılan yumru yüzünden tek kelime edemedim. "Hoşça kalın" bile demeden, sadece el sallayıp yürüdüm. Arkamdan gelen ağabeyimin adımlarını duydum. Önümde uzanan yolda beni nelerin beklediğini, bu yolculuğun beni nasıl değiştireceğini, köklerimden koparıp yeni bir kalıba dökeceğini bilmiyordum. Tek bildiğim, artık geri dönüşün olmayacağıydı.