Gereği Düşünüldü Mü!

Eda’nın son mektubu, sessiz bir çığlık gibiydi. "Bir suçun tam ortasında buldum kendimi," diye yazmıştı, kelimeleri soğuk bir bıçak gibi kesiyordu satırları. Psikolojik şiddetin, görünmeyen bir cinayet olduğunu fark etmemiz için çok geç kalmıştı belki de. Bileklerini kesip küvete uzandığında geride bıraktığı tek şey, acının notalarıydı: bir şarkı, tekrar tekrar çalacak, hiç susmayacak. Arkasında bıraktığı soru ise hala havada asılı duruyor: *Gereği düşünüldü mü?* Bu satırları okurken, belki de hepimiz kendi cevabımızı aramalıyız.